Wat is een Marcske?

Exclusief voor ‘De Perfecte Buren’: Een luchtig interview tussen Raf Vermeiren & Marc Buelens, auteurs van ‘Het Brussel syndroom’. Wat vragen zij elkaar en hoe kwam dit boek tot stand?

’Raf, waarom schrijf jij thrillers?

Om de plots die in mijn hoofd rondtollen te delen met lezers.

Marc, waarom schrijf jij thrillers?

Voor het plezier van het schrijven.  Het is een verslavend vak, voor mij zelfs verslavender dan lezen.

Raf, hoe is Het Brussel-syndroom ontstaan?

Marc, weet je dat niet meer? Ken je nog de voornaam van Alzheimer?

Euh, neen…

Alois. Wel, beste Marc, ik speelde met een plot rond de onmacht van politici en intellectuelen. Toppolitici zouden zes raadsels voorgeschoteld krijgen. Al mailend verschoof de plot naar de ontvoering van zes eurocommissarissen en de raadselachtige eisen van mysterieuze ontvoerders.

Marc, leg jij als psycholoog eens uit hoe wij samenwerken.

De grote lijnen van het plot legt Raf vast. Ik tracht die onderuit te halen. Dat lukt mij zelden. Samen leggen we de personages vast. Dan begint Raf te schrijven. En dan herschrijf ik. Wat ik heb herschreven wordt dan door Raf gecorrigeerd. Mijn zware fouten noemt hij ‘Marcskes’.

Raf, wat is een Marckse?

Een verandering die niet past in het plot. Een winterjas dragen midden in de zomer bijvoorbeeld. Een vegetariër een hamburger laten eten.


Marc, hoe komt het dat je zo’n fouten maakt?

Omdat Raf soms ingewikkelde plots bedenkt, en Marckses zijn een waarschuwing. Als het voor mij niet duidelijk is, dan zal de lezer zeker niet kunnen volgen. Met twee schrijven heeft één groot voordeel: wij zijn elkaars eerste criticasters.

Raf, wat is jouw grootste verrassing bij de samenwerking met mij?

Dat je de lat zo waanzinnig hoog legt ook op andere vlakken dan het plot en de personages. Je daagt mij uit met alle andere dingen die komen kijken bij het schrijven van een roman: stijl, tempo, structuur, sfeer.

En wat is jouw grootste verrassing, Marc?

Dat je voor een roman zoveel research moet doen. Alle details moeten kloppen. Ik durf er wel eentje over het hoofd zien, en dan is Raf onverbiddelijk.

Raf, wat is voor jou schrijven?

Herschrijven. En voor jou?

Herschrijven. Dat is het liefste dat ik doe. Je bent geen echte schrijver als je niet graag herschrijft. In de boekhandel ligt nu de vijfde versie van ons verhaal. Elke versie heb ik met evenveel energie en plezier (her)schreven.

Raf, wat vind je het minste leuk?

Drukproeven nalezen. En jij, Marc?

Er is nog één ding erger dan drukproeven nalezen en dat is rekening houden met goedbedoelde feedback. De meeste kritiek door proeflezers is boeiend, maar soms volkomen naast de kwestie. En dan moet je de parels tussen de keien te zoeken en de mensen blijven waarderen die je veel keien cadeau geven zonder parels tussen. Een volgende maal geven diezelfde proeflezers je alleen maar parels, geen enkele kei.

Raf, wie zou er best het Brussel-syndroom lezen?

Mensen die van een spannend, boeiend en zeer actueel boek houden. Een thriller met inhoud. Lezers die inhoudelijk sterke dingen willen lezen, en houden van een vleugje humor en ironie.

Marc, jij hebt de seks-scènes geschreven. Wat is het geheim van een goede seks-scène?

Schrijf die zoals elke andere scène. En laat de kleren die op de grond vallen niet lijken op een lijstje voor de wasserij.

Raf, wat is er zo typisch voor de thrillers die wij schrijven en nog zullen schrijven?

Wij kijken verder dan de Vlaamse kerktoren. Onze personages bewegen zich in boeiende, meestal internationale kringen, ze kijken verder dan het hier en nu. Marc, een beetje zoals we zelf zijn, eh.

Misschien wel. Elke roman is autobiografisch. Raf, onze volgende roman beschrijft toch een bloeddorstige seriemoordenaar? Die lijkt dan toch wel erg op jou.

Inderdaad, de inspecteur daarentegen heet Marcus, hij maakt de ene plotfout na de andere.

Raf en Marc, bedankt voor jullie medewerking en succes met jullie volgend project!

Bron: Boeken-en leesclub De Perfecte Buren. Klik hier voor het originele artikel. 

Deel dit bericht: