Wat is het Brussel-syndroom?

“Het Brussel-syndroom:

Kiezers sympathiseren met de doodgravers van de democratische instellingen.”

Het Brussel-syndroom is in de allereerste plaats een spannende politieke satire, een thriller op het hoogste niveau, letterlijk en figuurlijk. Een satire is een verhaal waarin de spot wordt gedreven met, of verontwaardiging wordt geuit over, personen of misstanden (bron: Wikipedia).

Waarover zijn we bezorgd? Waarom hebben we een roman geschreven die zich afspeelt op het hoogste Europese niveau?

We maken ons zorgen over de Europese Instellingen, over een vlot werkende democratie en over een maatschappij die zijn samenlevingsproblemen niet langer op beschaafde manier kan oplossen.

Steeds meer doodgravers van de democratie steken de kop op. Populisten die leugens als feiten voorstellen, volksmenners die inspelen op primitieve emoties en sociale media die zonder enige controle zowel nieuwe helden maken als een klimaat van onverdraagzaamheid scheppen. Zogenaamde ‘sterke’ leiders worden in dit klimaat op korte termijn waanzinnig populair en geraken al te vlotjes verkozen. Zwaaiend met het mandaat van het volk aarzelen ze vervolgens niet om de democratische instellingen stapsgewijs te ontmantelen.

Naar analogie met het Stockholm-syndroom waar de ontvoerden sympathie kregen voor de ontvoerden, krijgt ‘het volk’ sympathie voor de ondermijners van de democratische Instellingen. ‘Brussel’ staat dan symbool voor alles wat misloopt en voor de werking van instituties die niemand nog begrijpt. Als mensen kiezen voor simplistische propaganda boven genuanceerde informatie wordt de democratie ondergraven. Het is pathologisch, een gevaarlijk geheel van symptomen , een syndroom dat de auteurs van die propaganda de steun van het volk krijgen. Het Brussel-syndroom moet bestreden worden. Wij doen dit door een toegankelijke roman.

Deel dit bericht: